Pato en Panter

Soms ontstaat er in de opvang een vriendschap die je niet had zien aankomen. Dat gebeurde bij Pato een cypers-witte kater van 4 jaar en Panter een vrouwelijke Maine Coon-kruising van 2,5 jaar. 

Ze kwamen afzonderlijk van elkaar bij ons binnen en vonden mensen allebei behoorlijk spannend. Pato kennen we al langer. Hij werd als kitten vanuit de opvang geadopteerd, maar helaas bleek zijn nieuwe huisje te druk voor hem. Ook met andere katten had hij moeite. Uiteindelijk voelde hij zich zo niet fijn dat hij niet eens meer naar binnen kwam.

Voordat Panter bij ons in de opvang binnenkwam had ze nauwelijks contact met mensen gehad. Ze liep al langere tijd in de buurt en een lieve vinder ontfermde zich over haar, maar ondanks alle pogingen bleef Panter erg verwilderd. Mensen waren spannend en als het haar te veel werd, kon ze flink uithalen.

En toen kwamen deze twee bij elkaar op de kamer. Niet meteen liefde op het eerste gezicht trouwens… Pato bleef veilig binnen zitten en Panter hield zich vooral buiten op. 

Maar toen het rustiger werd in de kamer, durfde Panter steeds vaker naar binnen. En daar begon iets bijzonders een vriendschap tussen ze. 

Waar Pato is, is Panter. Inmiddels lopen ze samen door de kamer, geven ze elkaar kopjes en zoeken ze elkaar steeds weer op. Het is mooi om te zien hoeveel vertrouwen Pato haar geeft. Panter veranderde van een blazende poes die iedereen liever op afstand hield in een onzeker meisje dat iedere dag kleine stapjes richting zelfvertrouwen zet.

Panter heeft wel een medisch rugzakje, ze geeft beginnende gingivitis-stomatitiscomplex, een chronische ontsteking van het tandvlees en slijmvlies in de bek. Op dit moment heeft ze hier gelukkig weinig last van. Wel verwachten we dat dit in de toekomst kan verergeren en dat uiteindelijk het trekken van haar tanden en kiezen nodig kan zijn om haar pijnvrij te houden.

Een toekomstig baasje moet hier dus rekening mee willen houden en bereid zijn haar de benodigde zorg te geven.

Voor Pato en Panter zoeken we samen een rustig huis zonder kinderen, waar niets van ze wordt verwacht. Een plek waar ze op hun eigen tempo verder mogen groeien en helemaal zichzelf mogen zijn.

Het liefst met veilige toegang tot buiten, bijvoorbeeld in een rustig dorp, aan de rand van de stad of lekker buitenaf. Een plek waar ze zelf mogen bepalen of ze naar buiten gaan of liever binnen blijven.